NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
To może brzmi dziecinnie, ale dużo o tym myślałam.
Wyobrażałam sobie, jak to będzie wyglądać.
- I jak mi poszło? - Idealnie.
Miałeś przyjść do mnie, wręczyć mi kwiaty
i powiedzieć, że mnie lubisz.
Poza tym...
Co jeszcze?
Nic takiego.
Powiemy to razem Tae-o?
Jeszcze nie.
Zawsze chciałam chodzić z kimś w tajemnicy.
Nie mogę się doczekać miny Tae-o,
gdy dowie się, że jesteś moją dziewczyną.
Muszę już iść do pracy, chociaż nie chce mi się.
Pójdę z tobą. Też chcę spędzać z tobą więcej czasu.
Nie odprowadzę cię wtedy do domu.
Wróć lepiej do domu i wpadnij innym razem.
Dobrze. To idź.
Nie, dopóki nie wejdziesz do środka.
Ty pierwszy.
Nie, ty pierwsza.
- Tuż po tobie. - To nie pójdę do pracy.
Dobra. Pa.
Pa.
Czy ja się doczekałam własnego chłopaka?
Tak!
Hej. Byłeś w moim domu?
- Nie, idę do pracy. - W tym spożywczym?
Zawsze chodzisz tą trasą?
Tak. Zawsze.
Nie wiedziałem.
Skoro tu jesteś, to przywitaj się z resztą.
Nie, nie. Muszę już lecieć.
W porządku.
Piłeś?
Jesteś rozpalony.
Piłem? No co ty!
Może to światło latarni.
Lepiej uważaj, jak jeździsz tą maszyną.
Bo sobie coś zrobisz. Na razie.
O co chodzi? Co on taki wesoły?
Tae-o!
Spóźniłeś się.
Tak.
A jej co tak wesoło?
HAN JEONG-HUN
Nie możesz zanieść jej na poddasze?
Czemu? To mój dom, więc powinien mieć tabliczkę.
Song-i.
Tak?
Co by się nie działo,
nigdy cię nie wyrzucę.
Namiot czy poddasze,
- czuj się jak w domu. - Jasne.
Masz tu swój dom, rozumiesz?
Dziwnie się dziś zachowujesz.
To dobrej nocy.
Słodkich snów i tak dalej.
Stały tu wcześniej?
ULEWA
Niezły bałagan, co?
Je tu i śpi sporo studentów, dlatego taki bajzel.
Czyściej niż się spodziewałem.
To polówka, na której często sypiam.
Nie możemy się bez niej obejść.
To do cięcia styropianu.
Jak naciśniesz ten przycisk, podgrzewają się i możesz ciąć.
Tylko się nie poparz jak ja.
Dzień dobry.
Jak ci się podobają?
Ładne.
To wspólny dom, w którym każdy ma swoje miejsce,
dzieląc z innymi pomieszczenia wspólne.
Skończona budowla będzie mieć cztery piętra.
Fajnie mieszkać w dużym domu ze wszystkimi, co nie?
Tak.
Ładniejszy niż tamten?
W obu ci do twarzy.
Przymierz wszystkie. Kupię ci ten, który najbardziej ci się spodoba.
To twoja nagroda.
Nie mamy ilustracji z ochroną sejsmiczną spowodowaną zmiany klimatu?
Chyba nie.
Nie wysłałem ci?
Odpowiadasz za styl życia mieszkańców.
Za bezpieczeństwo sejsmiczne - Se-hyeon.
Miałem wysłać za nią materiały, ale zapomniałem.
Wyślę dziś do wieczora.
Dlaczego ją wyręczasz?
Cóż...
Interesuję się tą dziedziną,
więc się zgodziłem. I tak będę musiał rzucić okiem.
Może ktoś do niej zadzwonić?
Obiecała, że przyjdzie, ale jeszcze jej nie ma.
Przepraszam za spóźnienie.
Też masz zajęcia z architektury?
Tak.
Znacie się z Song-i?
Mówiłam przed domem, że mamy razem zajęcia.
To właśnie te.
Przed domem?
Nie powiedziałeś jej?
Właściwie...
- Ja... - Teraz już wie, czy to ważne?
Kawę już macie, więc kupię wam ciastka.
Chodźmy.
Wezmę to, to i to.
Oczywiście.
Czyli nie powiedziałeś jej, że chodzimy ze sobą.
Powiedziałem.
Ale nie mówiłem jeszcze o domu.
To dla niej drażliwy temat.
Widzę, że zależy ci na niej.
W sumie nie zrobiłem niczego złego.
Czy zrobiłem?
Powinienem był jej powiedzieć od razu.
To spotkajmy się jeszcze raz przed prezentacją.
Napiszę na czacie gdzie i kiedy.
- Dobra robota. - Muszę iść na zebranie klubu. Cześć.
A ty?
- Ja? To znaczy? - Nie zaangażowałaś się w pracę.
Nieprawda. Byłam na spotkaniu.
Dopiero na trzecim spotkaniu.
Nie odbierasz telefonu
i nie udzielasz się na czacie.
Cóż, jestem zajęta...
To nie jest nasz jedyny projekt szkolny,
ale jakoś dajemy radę się spotykać.
To nie fair, że zrzucasz robotę na nas.
Mamy zaraz następne zajęcia. Na razie.
Ja też.
Chodźmy.
„Zrzucam robotę”?
Tak.
Jak tak to ma wyglądać, wypiszę cię z grupy.
Zawstydziłam cię?
Słucham?
Miałaś skwaszoną minę, gdy zobaczyłaś mnie z Tae-o.
Nie o to chodzi.
To chyba ja powinnam być zawstydzona?
Dawna przyjaciółka mojego chłopaka.
Żadna dziewczyna nie czułaby się zbyt komfortowo.
A co ma wspólnego Tae-o z tym, że nie przychodzisz...
Czyli chodzi o dom?
Uraziłam twoją dumę?
To, że z kimś jesteś od dawna, nie znaczy, że to twoja własność.
Bez znaczenia, czy to dom, czy osoba.
Przepraszam, że ktoś wykonał pracę za mnie.
Nie chciałam szkodzić nikomu z grupy,
przykro mi, że cię to dotknęło.
Wyślę notatki do końca tygodnia.
Przeprosiłam i zrobię, co powinnam.
Może tak być?
To będę się zbierać.
Cholera.
Nie możesz pukać?
Zadowolony?
Czemu mi nie powiedziałeś?
Dziwnie to by zabrzmiało.
„Moja dziewczyna to ta, która wprowadziła się do twojego domu,
dlatego codziennie rano tam się pojawiam”.
Nie potrafiłem.
Dlaczego?
Żal ci mnie?
- Skoro tak to widzisz... - Dlatego to mówiłeś?
Że mam tu dom...
i powinnam myśleć o nim jak o swoim?
Byłam zła, bo miałam wrażenie, jakbyście użalali się nade mną,
a twoja dziewczyna
nie jest typem osoby, którą lubię.
Ale zachowam się jak dorosła.
W tym wieku powinniśmy szanować decyzje innych.
Życzę ci, żeby wam się powiodło.
Nie martw się o mnie.
Hej.
Co to jest?
Rany. Co znowu?
Chwila.
Czy ty piszesz za nią pracę?
To nie tak, jak myślisz.
Właśnie że tak!
„Bezpieczeństwo sejsmiczne”. To jej działka!
Daj spokój. Ona ma swoje powody.
No jasne.
Dlaczego akurat ona? Nie znoszę jej!
Od początku mi się nie podobała.
To cwana laska.
Poza tym...
Zapisaliśmy się razem na konkurs.
Co?
Będzie zajmować się tamtym projektem,
gdy ja będę pisać jej prace.
Tak jest efektywniej.
- Mimo wszystko... - Ona jest naprawdę fajna.
Polubisz ją, jak się bliżej poznacie.
Dobra. To nie moja sprawa, nawet jak dajesz się wykorzystywać.
Dlaczego taka jesteś?
Pisał za nią pracę.
Nie do wiary. Boże.
Zachodziłam w głowę, kim ona jest.
Okazało się, że to ta żmija.
Nie żałujesz trochę?
Miałaś go zawsze pod ręką, a zabrała ci go ta dziewczyna.
Gdzie tam. Kamień spadł mi z serca.
Zdecydowałaś już, gdzie robisz raport terenowy?
Rok temu robiłam w Seonunsie, w tym roku jadę do pałacu.
Jedziesz ze mną?
Byłam w Gyeongbokgung na pierwszym roku.
Są jeszcze jakieś konfucjańskie?
Byeongsan Seowon, Akademia Konfucjańska w Andong.
Albo Ojukheon w Gangneung.
- Gangneung? - Mówicie o raportach terenowych?
Tak, na historię architektury koreańskiej.
To mi przypomina moje czasy studenckie.
Mogłem w ten sposób podróżować
i chlać do woli.
Min-ah!
Przyniesiesz mi biały cement?
Jasne!
Pomogę ci.
- Nie trzeba. - To nic takiego.
- Wybierasz się do Gangneung? - Jeszcze nie wiem.
Mogę cię podwieźć. Będzie szybciej.
Nie trzeba. Nie znamy się aż tak dobrze, żebyś mnie podwoził.
Spójrz na siebie. Zawsze taka zasadnicza.
Możemy gadać na luzie.
Może lepiej nie.
No dobra. To trzymajmy się dalej na dystans.
Czekaj.
Już. Pracuj dalej.
Nie jest tak dziwny, jak o nim mówią,
ale trochę nachalny.
Raz, dwa, piłka.
Raz, dwa, trzy, cztery!
Kop, kop, krok.
Spojrzenie!
W dół.
Dobrze.
Raz, dwa.
W ten sposób.
- Mocno. - Dobrze.
Jun-hyeok, spóźniasz się o pół kroku.
- Pokażesz mu, jak to robić? - Oczywiście.
- Jesteś zmiennikiem? - Tak.
Zapamiętałeś układ?
Słucham? Ja...
Mogę to zobaczyć jeszcze raz?
Samodzielnie.
Spróbujmy jeszcze raz. Od początku!
- Tak jest. - Muzyka!
Hej!
I obrót.
Raz, dwa. I wykrok.
Raz, dwa, trzy, cztery!
Jezu. To jak praca tymczasowa.
ZAGINIONA O GA-RIN, 23 LATA
NAGRODA: 10 MILIONÓW WONÓW
Szlag.
- Wracasz dopiero? - Co?
A, tak.
A jak tam twoja praca na pół etatu?
- Kiepsko. Dostałam ochrzan. - Co?
Kto był taki bezczelny?
- Kto cię ochrzanił? - To moja wina.
Mieliśmy sprzedawać tteokbokki,
ale zjadłam wszystkie próbki.
Cholerne tteokbokki.
Kumam.
Próbki są naprawdę pyszne.
Chodźmy.
Dzięki.
Gdzie moja pierś kurczaka?
Wróciliście już?
- Tak. - Jestem.
Jest już Song-i?
Nie, jej namiot jest pusty.
Chwila.
Czy to mój sweter?
Chłodno dziś było.
Pytaj się następnym razem, dobrze?
Na pewno gdzieś tu była.
Widział ktoś w lodówce pierś kurczaka?
Ja. Zjadłem ją. Jestem na diecie.
Całą?
Rany.
Poczekaj.
Hej, co to ma być?
Noszę je na zajęciach. A co?
Nosiłeś je dzisiaj?
Są drogie.
Po co je wziąłeś na zajęcia?
Są rozciągliwe, idealne do tańca.
Kup sobie ciuchy za swoje!
Nie wierzę!
Ty też, Ga-rin!
Naprawdę.
Myślicie, że dam się wycyckać, bo nic nie mówiłem, co?
Tak pewnie myślicie!
A zresztą, wszystko jedno. Róbcie, co chcecie!
Ten pajac jest beznadziejny.
Złapie mnie za fraki jak tylko znów coś pożyczę.
Dobra, to moja wina! Jestem spłukany!
Jedne zasady dla bogaczy, a inne dla biednych.
Niech tylko dorobię się kasy. Wspomnisz ten dzień!
Dziesięć milionów.
Do dzieła.
I tak nie znam Ga-rin za dobrze.
Weź się w garść, Hun.
Dobra.
Wolę być biedakiem niż dupkiem, który zdradza znajomych.
Jutro kupię ci coś jeszcze pyszniejszego.
Nieważne, co się je. Ważne z kim.
Przy okazji.
Możesz wziąć dzień wolnego w weekend?
Jasne. A co planujesz?
Cóż...
Studenci architektury robią raport terenowy co roku.
Robimy zdjęcia i pomiary budynków historycznych.
W tym roku robię Ojukheon.
Chcesz jechać ze mną do Gangneung?
Nic ci nie jest?
Tak.
Tak, pojedźmy tam. Mogę jechać z tobą.
Na pewno?
Tak.
Powiem tacie, że biorę dwa dni wolnego.
Dwa dni?
Myślałam o jednodniowej wycieczce.
Jednodniowej?
Można tam dojechać ekspresem. To nie zajmie długo.
Masz rację.
Wyrobimy się w ciągu dnia.
Z czego się tak śmiejesz?
Uroczo teraz wyglądasz.
Masakra.
Gdzie się podziewałaś tak późno?
A co?
Musisz pytać?
Weź swoje rzeczy z namiotu i przenieś ja na poddasze.
- Teraz? - Księżyc jest ciągle zachmurzony.
Zbiera się na deszcz.
A jak zacznie padać, jeszcze mi podziękujesz.
Oczywiście, jaśnie panie.
Jak było na budowie?
W porządku.
Pamiętasz kolegę z roku wyżej, Lee Dae-geona?
Tego wkurzającego dupka? Co z nim?
Nadzoruje tam stażystów.
Pracuje w studiu architektonicznym.
Czyli będziesz się z nim częściej widywała?
Tak, ale nie wydawał się tak dziwny, jak w plotkach.
On odstawia niezłe numery.
Upija dziewczyny i zaciąga je do obserwatorium.
Opowiadają o nim straszne rzeczy...
Czekaj.
Byłaś z nim teraz?
- Czy to w nim się... - Gdzie tam. Nie nakręcaj się.
Prawie dostałem zawału.
Ale z moją sympatią koniec.
Rozumiem.
W końcu cię rzucił.
Nie, chodzimy ze sobą.
Ty masz chłopaka?
Muszę ci to mówić?
Mówię. Mam chłopaka.
Mówiłaś, że to jednostronne.
Zastanawiałaś się, czy zaprosić go na randkę.
Pierwszy powiedział, co czuje.
Przesuń się.
Ile on ma lat?
Co to za dupek? Jakiś student?
Nie nazywaj go dupkiem.
Czemu nie chcesz mi powiedzieć? Czuję się ignorowany.
Przez niego zaczęłaś w siebie wątpić.
Myślałaś nawet, że nie jesteś atrakcyjna.
To...
- Miał swoje powody... - Song-i.
Powinnaś być z kimś, kto marzy, by z tobą być.
Kimś, kto płacze, rozpacza, a nawet przestaje
jeść i pić z twojego powodu.
Nie będę spokojny, jeśli nie okaże się kimś takim.
Dzięki za troskę,
ale to naprawdę fajny facet.
Oby.
Po prostu...
Jestem trochę zażenowana,
bo jeszcze nigdy nie przedstawiałam nikomu swojego chłopaka.
Ale wkrótce to zrobię.
Martwiłem się, że ma złamane serce po zerwaniu z chłopakiem.
Wyszedłem na niezłego durnia.
Nie przesadzaj.
To jej życie miłosne. Poradzi sobie.
Nie, ta chyba ładniejsza.
Jak ty znajdujesz na to czas?
Masz pracę na pół etatu, staż,
projekt szkolny, który ogarniasz nocami,
a teraz jeszcze zaczęłaś randkować.
Dobrze wiem. Przynajmniej w jednej dziedzinie muszę być najlepsza.
Jak wyglądam?
Tak sobie.
- Nie podoba ci się? - Idziesz na rozmowę o pracę?
Jak masz się spotkać z chłopakiem,
musi być tobą oczarowany.
A co myślisz o tej?
Moja babcia nosi podobną.
To sukienka designerska.
To powiesz nam dzisiaj, co to za gość?
Nie teraz.
Jejku...
Jeszcze nie czas.
Na razie jeszcze na to za wcześnie.
Song-i, a ta? To jedna z moich ulubionych.
Wystrzałowa!
Ga-rin!
To kiecka na festiwal filmowy, a nie do kina.
Jest wiosna, powinnaś założyć
coś jasnego, kolorowego...
Przesuń się. Wybiorę ci jakąś.
Zobaczmy.
Naprawdę muszę się wszystkim zajmować?
Zaraz.
Zobaczmy.
Widzisz? Twarzowa, prawda?
Pasuje, co?
Nie nosiłam nigdy takich.
Nie za obcisła?
Idealna.
Też mi się podoba. Jedna z moich ulubionych.
Song-i, to sukienka
dla dziewczyn z krągłościami.
A mnie się wydaje, że będzie pasować.
Dziewczyna w przesłodzonym stroju
może wyglądać tandetnie.
Niech no się przyjrzę.
Która ma najwięcej szyku?
O, ta. Spójrz.
Niezła, co?
To najnowszy trend. Spodoba mu się.
Co ty?
Chcesz zrujnować jej randkę?
Sam to załóż.
Żenada.
Wyglądała w porządku.
Ona nie ma poczucia stylu.
Teraz jest taka moda.
- To zakładaj. - Dziwny jesteś.
Tak.
Właśnie wychodzę.
Zadzwonię, jak będę na miejscu, żebyś wyszła.
Pewnie.
Musiała ją tak wyeksponować?
Wychodzisz?
Tak.
Daję dziś korepetycje Yeong-howi. Podrzuciłbyś mnie?
Nie mogę. Umówiłem się z Se-hyeon.
No tak. To będę lecieć.
Song-i!
Do-hyeon!
- Uczysz dziś Yeong-ho? - Tak.
Wskakuj. Podwiozę cię. Mam dostawę w tamtej okolicy.
Tak? To super, bo zaraz się spóźnię.
To taki przedsmak naszej randki.
Trzymaj się mocno. Jedziemy.
A wy dokąd?
- Cześć, Tae-o. - Nie uczysz dziś Yeong-ho?
Do-hyeon mnie podwozi.
Tak? Przecież ma dostawę.
Na pewno go zmusiłaś.
Sam się zaoferowałem. Mam po drodze.
- Cześć. - Cześć.
Czy ona...
zawsze była taka piękna?
To przez tę pogodę mam takie myśli.
Kiedy oni się tak zbliżyli do siebie?
Rety, jestem spóźniona.
Tae-o...
Szybko.
- Tu i tu... - Tu?
Wpadniemy potem do każdego.
Czyli lubisz te.
- Pyszne. - No.
- Prawda? - Tak.
Ręczna robota.
- To prawda. - Co nie?
Ale ładne.
Spójrz na to.
A ta?
Pasowałaby ci do sukienki.
Myślisz?
- Przymierzysz? - A powinnam?
Ładnie mi?
Aż mnie oślepiasz.
- Song-i. - Tak?
- Dobrze rysujesz? - No pewnie.
Zrobię twój wierny portret.
A ja twój.
- Prawie skończyłem. - Ja też.
Z czego się śmiejesz?
Aż zdziwisz się efektem.
- Dobra. Raz, dwa trzy. - Dwa, trzy.
Ta-da!
Co to?
Co to ma niby być?
Chyba mamy talent.
- No, wyszły nam. - Prawda?
Wiem.
- Jesteśmy podobni? - Trochę tak.
Naprawdę się postarałem.
- Nie. - Tak.
- Nie? - Ja też.
Ale moja lepsza. Spójrz.
- Masz taką samą fryzurkę. - Co?
Jak to taką samą?
Teraz w lewo.
I zniżamy.
- Tak. - Powoli.
Płynnie.
- Fajnie, co? - Fajnie.
Masz talent.
- Nie dotykaj. - Uważaj!
Przepraszam.
Moja mama też mnie często filmowała, jak byłam mała.
Mamy jeszcze zdjęcia,
ale filmy gdzieś przepadły.
Powinny gdzieś być, jeśli ich nie wyrzuciła.
Jak je znajdziesz, przynieś mi. Przegram ci je.
A ty masz swoje?
Tak, ułożone rocznikami.
Na najstarszym mam trzy latka.
Naprawdę?
Proszę.
Okryj sobie nogi.
Dzięki.
Wiesz, mam pomysł
na ten nasz konkurs.
Jaki?
Masz może filmy kręcone przez swoich rodziców?
Tak.
Świetnie.
To byłoby wzruszające pokazać, jak dorastałeś
u boku rodziców.
Tylko wiesz...
Tak?
Nie chcesz zdradzać swojego prywatnego życia?
Nie o to chodzi.
Moja mama umarła.
Nie mówiłeś, że idziesz na kolację
- do domu rodziców? - Mówiłem o macosze.
Moja biologiczna umarła, gdy byłem mały.
Wybacz mi.
Przestań. Nie cierpię, jak ludzie tak reagują.
Za co przepraszasz? Nie wiedziałaś.
Uśmiechnij się znowu.
Zastanowię się nad tym.
Pokazywanie filmów z dzieciństwa obcym ludziom trochę mnie zawstydza.
Dobrze.
Przemyśl to.
Masz jeszcze siły na pracę?
Będzie dobrze. Wybacz, że cię nie odprowadzę.
- Nie szkodzi. Mam blisko. - Zadzwonię do ciebie.
Pamiętaj o tej propozycji.
Mam nadzieję, że się zgodzisz.
Ostrożnie.
Spójrz, jak chodzisz! Tae-o, popatrz tutaj.
Ślicznie.
- Tae-o, co to jest? - Boże!
Boże.
Byłaś słodka, Song-i.
Ten palant nie ma za grosz kultury.
Powinna być już dawno w domu.
Leje jak z cebra.
Cześć, Do-hyeon.
Złapała cię ulewa?
Nie, jestem prawie w domu i nie zmokłam.
Rany, przepraszam.
Miałem ci zanieść parasolkę, ale przyszedł mój kierownik.
W porządku.
Przestało już padać.
Wracaj do pracy.
- Pogadamy, jak się będziesz kładła. - Dobrze, pa.
No i zaczęło lać.
Mój namiot!
NIe chcę sobie zniszczyć butów.
Tae-o mi je kupił.
Może nie powinienem na nią czekać?
Tae-o.
Co ty robisz?
Dlaczego nie masz butów?
Nie chciałam ich zniszczyć.
Dostałam je od ciebie.
Załóż je.
Nic mi nie jest. Zaraz będę w domu.
Poważnie?
Cholera.
To przynajmniej załóż te.
- Nie trzeba. - W tej chwili!
Daj spokój.
- No już. - Dobra.
Jak mógł cię puścić samą do domu w taki deszcz?
Usiądź.
Nie złość się na mnie.
Deszcz by je zniszczył.
Byłyby do wyrzucenia.
Będzie bolało, ale nie ruszaj się.
Nie bądź dzieckiem. Nie boli cię aż tak.
- Już dobrze. - Jeszcze nie.
Dziękuję...
za buty.
Proszę...
Nie chodź z nim.
Jest późno już i pada ulewa.
Żaden normalny facet nie puściłby cię samej.
Zerwij z nim.
Już widzę, jak cierpisz.
Pracuje na pół etatu.
Nie ma tyle czasu co ty.
Powinien ci chociaż dać parasol.
Nie padało, kiedy się żegnaliśmy.
- Bierzesz jego stronę? - Mówię, jak było.
Mogłaś przynajmniej do mnie zadzwonić.
Przyniósłbym ci parasolkę.
Czemu nie zadzwoniłaś?
To przez chłopaka?
Nie.
Po prostu...
Myślę, że już
nie powinnam dzwonić z takim drobnostkami.
To boli!
Pościeliłem ci na górze, możesz tam spać.
Do widzenia.
Wszystkiego dobrego.
Cześć, Do-hyeon.
Wróciłaś bezpiecznie?
Oczywiście. Wróciłam wcześnie i leżę już w łóżku.
Jestem na poddaszu.
Pada cały czas.
Cieszę się, że nie zmokłaś.
Nie martw się i wracaj do pracy. Zadzwonię rano.
Oczywiście.
Dobrze. Dobranoc.
Dobranoc.
Cholera.
Prawie mi serce zamarło.
TAE-O
O co chodzi?
Hej.
Boisz się?
Jasne, że nie. Nie jestem dzieckiem.
Boże! O nie!
Ale grzmot.
No cóż...
- Jeśli się nie boisz... - Tae-o!
- Ale się wystraszyłem. - Jezu...
Ja też. Czy nasz dom się zaraz zawali?
Myślałem, że wybuchła wojna. To jakieś bombardowanie, a nie burza.
Jakby niebo rozerwało.
Zaraz. A jak piorun w nas trafi?
Hej! Nie mów tak!
- Piorun? Uspokój się. - To się zdarza.
- Song-i, musisz tu zejść. - Zrób coś!
- Boję się! - Tae-o.
Zrób coś!
Ale kretyn!
Jest teraz popularny. Co za pajac.
To pewnie ten deszcz.
Moje serce zaczyna fiksować.
Po raz pierwszy w życiu
poczułem między nami granicę.
Czy to egoizm, że chciałbym,
aby się zatarła?
Poważnie? Co to było?
Ale ubaw.
Wywalił się!
Napisy: Piotr Leszczyński